زمان به عشق ماه می نویسد

نغمه هایم همه جز نام تو نیست

کاش یک بار مرا گوش دهی

چه بگویم جز که دوستت دارم

کاش یک بار مرا درک کنی

نام تو نام من و عشق من است

تو ببین با من و نامم چه کنی

سرو خاموش همان است چو قامت دارد

کاش این کاش نبود،با دل حیران چه کنی

سهیل

زمان به عشق ماه می نویسد...

کاش می فهمیدم بهار عمر تو روزی پاییز میشود کاش میدانستم شنیدن صدای مادرانه ات روزی آرزو میشود برای ابد کاش می دانستم روزی تنهایمان میگذاری همه این کاش ها را میدانستم اما مگر میتوان رفتنت را باور داشت میگویند هیچ عاطفه ای عاطفه مادر نمیشود کجایی مادرم تا ببینی از غم نبودنت ذره ذره آب میشوم کاش امروز بودی و اینهمه حسرت و اشک نبود کاش بهار عمرت هیچوقت به پاییز نمیرسید اما من مانده ام و اینهمه اشک و حقیقت انا لله و انا الیه راجعون سهیل زمان به عشق ماه می نویسد...

شب یلداست چه خالی است دلم

غم و اندوه تو جاریست دلم

مادری نیست که دستی بکشد

شب من را سحری نیست دلم

رفته بر باد شب و این سحرم

از غم هجر تو بی بال و پرم

نه پسی رفته نه پیش امده ام

دست من نیست بسوزد جگرم

شب یلدات مبارک مادر

جایگاهت همه رحمت مادر

صبر را پیشه خود کرد دلم

غم مخور یاد تو هستم مادر

سهیل

زمان به عشق ماه می نویسد...

غم مخور چون سحری در راه است

خبر از همسفری در راه است

هجر و اندوه همه عادت ماست

فکر کن گل گهری در راه است

صبر را پیشه کنی داناییست

با خدا باش که راز دگری در راه است

عاقبت میرود این چرخ و فلک هم به فناست

برود این شب و صبح دگری در راه است

فکر کردن به خدا ،کارِ بزرگ عرفاست

خاطرت حزن مکن شعر تری در راه است

سهیل

زمان به عشق ماه می نویسد...

صدها هزار مرتبه شکرت کنم کم است عمری تمام گوش سپارمت کم است نه منتی سرم نهاده ای و نه روی تافته ای هر لحظه نام و نشانت کنم به باورم کم است تو خالق منی و تنها تو مانده ای هر نفسی به یاد تو ایدم گویم خدا ،کم است یاران همه دل میشکنند عجیب نیست تنها برای تو بودنم تا زنده ام کم است بنگر به حال من و دردم دوا نما تو خالقی و هرانچه بخوانمت کم است دنیای من قریب است و غروب میکند از نور روشن تو هرقدر ببینم کم است دل داده ام به دست تو و تنها خدا تویی ما را رسان به راهت این مدعا کم است سهیل زمان به عشق ماه می نویسد...

بگذار که قصه بر آب زنیم

دل شسته دلی به دریا بزنیم

از دولتی تو ما را نرسد

بگذار به تار و پود صحرا بزنیم

............

بنمای رخت به ما و از ما مگریز

دنیای عجیبی است به هر سو مگریز

این دل که بسوخت در رهت ای غافل

از دست دل ما به غریبان مگریز

.............

تو خاطر و جانی و منم محرم تو

تو محرم رازی و منم همدم تو

تو عشق من و منم عاشق تو

تو عمر منی منم در پی تو

سهیل

زمان به عشق ماه می نویسد...

کی گفته این دل دیگه دل نمیشه

کی گفته غصه ها تموم نمیشه

کی گفته زندگی همش همینه

کی گفته که اخر کار همینه

درد منم دوا میشه یه روزی

شادی و خنده هم میاد یه روزی

من تو رو دارم بسه تا یه عمری

تو قلبمی همیشه تا یه عمری

دوستت دارم هامو فراموش نکن

عمر منی اینو فراموش نکن

سهیل دیگه غمی تو دل نداره

وقتی واسه همیشه تو رو داره

سهیل

زمان به عشق ماه می نویسد...

سلام بر چکاوکی که

سرمای دلم را

با پیام بهار گرم میکند

سلام بر پرنده ای که

از دیار جاودان

پیام تو را

در خواب به من می رساند

سلام تو را ، دلتنگیهای تو را ، دعاهای تو را

کاش تا ابد خواب می ماندم

چشمهای تو هنوز نگران من است مادر

کاش میشد تو را داشت

کاش میشد تو را دید ...

سهیل

زمان به عشق ماه می نویسد...

در من واژه هايي مي ميميرند

كه هر كدام برگي از زندگي هستند
در من شمعي خاموش ميشود

كه روشني بخش راه نرفته است
در من رويايي تمام ميشود

كه لحظه هاي اينده را مي سازد
درياي احساس من خشك ميشود

و عشق پايان مي يابد
اگر
اگر....
تو نباشي .....
برگي براي تو به رنگ شكوفه هاي احساس

سهيل

زمان به عشق ماه می نویسد...